ABDL, geen trauma, gewoon ik

👋 Hoi kinders, dit is Ian, de coole skaterjongen achter enkele van ABU's sociale media fratsen, en nu blogs schrijvend voor de vrijdagen, om het einde van de werkweek te vieren in de grootste luiers van de buurt.

Deze week wilde ik een persoonlijk punt aansnijden dat velen van ons tegenkomen van buiten de ABDL-gemeenschap.

“Waarom?”

“Je jeugd moet verschrikkelijk zijn geweest.”

“Wie heeft je pijn gedaan?”

Ik heb een of andere vorm van bovenstaande vragen naar me toe gekregen via DM's op sociale apps, in persoon op kink-conventies, of zelfs tijdens het opgroeien.

Deze vragen zijn vaak bedoeld als nieuwsgierig of bezorgd. Hun manier om steun te tonen, maar alsof ze me stilletjes vragen, “leg me uit hoe ik dit voor mezelf kan rechtvaardigen”.

Het is vaak mijn eerste reactie om defensief te worden, aangezien ABDL zijn en age play een integraal onderdeel van mijn identiteit is, net zoals homo zijn dat is. En ik reageer vaak met de volgende vraag, maar dan gericht op hun identiteit - “Waarom ben je homo?” “Wie heeft je als kind pijn gedaan, zodat je nu graag met een paddle geslagen wordt?”

Het is een vaststaand idee dat mensen abstracte seksualiteiten (kinks en fetisjen) ontwikkelen als een vorm van therapie voor interne schade. Je werd als kind door je ouders geslagen, dus nu hou je van impact play om dat trauma te verwerken. Een Freudiaanse verklaring om onszelf en ons lichaam te begrijpen.

En er kan enige waarheid in dat idee zitten. Er zijn zeker voorbeelden van mensen die deelnemen aan age play als een vorm van regressieve therapie. Om wat trauma te helen. Een jeugd herbeleven die van hen is afgenomen of die ze nooit hebben ervaren.

Ik daarentegen hou van luiers omdat ik dat gewoon doe.

Ik wil mijn verlangens niet gelijkstellen of rechtvaardigen.

Mijn kink formuleren.

Dit + dat ÷ zij = ABDL

Als nu iemand me zou vragen, “Waarom ben je ABDL?”, denk ik dat ik gewoon zal antwoorden met “Omdat ik het ben. En ik hou ervan.”

Nu stel ik de vraag terug aan jullie kleintjes.

Waarom geniet je van luiers?

Denk erover na deze vrijdag terwijl je die vulling tussen je benen nat maakt.

Misschien kun je een lijn trekken tussen dat en een verleden trauma, en dat is oké! Ik ben zo blij dat je een zachte manier hebt om dat trauma te wiegen.

Of misschien ben je zoals ik. En accepteer je gewoon dat je een krinkelkont bent en ervan houdt!

Wens jullie allemaal de liefste knuffels en een krinkeltastische dag!

-Ian River