Big Diaper Friday: Neem een pauze - Ontdek fetisjisme voorbij ABDL met Krib!

Hallo en welkom bij weer een BIG DIAPER FRIDAY! Ik ben Krib, je herinnert me misschien van eerdere artikelen die ik heb geschreven, beantwoorde klantenservicetickets, of je hebt me gezien met het ABU-team op evenementen over de hele wereld.

Bekijk dit artikel over het verkennen van age-play: Exploring Age-play en dit artikel over hoe ABDL de doorbraakfetisj van vorig jaar werd: BREAKING... NORMAL?

Vandaag ga ik het hebben over mijn persoonlijke reis en wat het betekent om een pauze te nemen van ABDL. “Heiligschennis!” hoor ik je roepen! “Je zult nooit zindelijk worden!” roept de menigte.

Vergeet niet, iedereen is anders! Ik weet zeker dat velen van jullie je kleine momentje zoeken om te ontspannen en te genieten van de eenvoudige genoegens van een dikke, zachte luier. Ik ben zeker niet anders, maar na 11 jaar vol vertrouwen als ABDL te hebben geïdentificeerd, ben ik tot het besef gekomen dat ik in de zoektocht naar echte comfort en gemeenschap of die grote verborgen betekenis van “wat ABDL voor mij betekent”, misschien andere interesses terzijde heb geschoven die mij net zoveel vreugde en comfort brengen.

Hoe weet je of je een pauze nodig hebt?

Wat een vraag! Ik kan hier onmogelijk een pasklare oplossing voor bieden, de waarheid is dat teveel van iets niet goed voor je is. Tenminste, dat werd mij altijd geleerd! Vanaf het moment dat ik mijn eigen ruimte had, dook ik in ABDL. Het was een langdurige interesse van mij die ik niet kon wachten om te belichamen, te delen en te verkennen.

Ik denk dat voor veel mensen in de moderne tijd sociale media en online gemeenschappen een grote rol spelen in onze algemene perceptie van wat ABDL is en hoe je het “juist” doet. Ik herinner me dat ik forumberichten las of door de website scrolde die vroeger bekend stond als Twitter en mensen dit leven fulltime zag leven. Luiers 24/7, een compleet ABDL-garderobe, kinderstoelen, wiegjes en live-in verzorgers. Het is gemakkelijk te geloven dat dit is waar we allemaal naar zouden moeten streven.

Echter, in mijn decennium-plus van identificatie als ABDL heb ik heel weinig van deze basisprincipes van de “ABDL-lifestyle” bereikt en iets wat ik in de afgelopen jaren heb geleerd en gepromoot is dat wat we online zien, vooral de inhoud die mensen idealiseren, slechts een zeer klein percentage vertegenwoordigt van onze al heel kleine nichegemeenschap.

In de zoektocht naar het proberen te bereiken van enkele van de idyllische clichés en kenmerken die we online zien, heb ik vaak andere interesses van mij opzij gezet om maar een beetje dichterbij enkele van de dingen te komen die ik heb gezien.

Terug bij af. Ik heb persoonlijk gemerkt dat proberen zo veel mogelijk kleine tijd of luier tijd eruit te persen te veel van het ene en te weinig van het andere is geweest. Alleen ik kan die beslissing voor mezelf nemen en ik heb besloten dat het tijd is om dat te herstellen!

Zoals ik in andere artikelen heb gezegd (serieus, kijk die eens na) is er geen verkeerde manier om een ABDL of een age-player te zijn, er is geen set regels die je moet volgen. Onze kleine ruimte is diep persoonlijk en naar mijn mening een van de meest vervullende vormen van zelfexploratie die je kunt ondernemen.

Wat komt hierna?

Voor mij ben ik enkele van de andere fetisjen en hobby's aan het verkennen die opzij zijn gezet in mijn eigen zoektocht naar ABDL-perfectie!

Het is interessant om te bedenken dat ik de eenvoud van mijn kindertijd probeerde op te roepen en zoveel tijd besteedde aan het imiteren van wat ik online zag dat ik vergat wat ik echt leuk vond aan mijn kindertijd. Twee grote voorbeelden voor mij waren ruilkaarten en vechtspellen.

Ik ben onlangs weer begonnen met een zeer populair kaartspel dat het meest geassocieerd wordt met anime-personages met de meest belachelijke kapsels die je ooit hebt gezien. (We vonden het destijds nog steeds cool hoor.) Door een pauze te nemen van ABDL heb ik wat geld opzij gezet en mijn collectie aangevuld, een paar decks gebouwd en zelfs lokale toernooien bijgewoond. Eerder besteedde ik veel tijd en geld aan het uitbouwen van mijn ABDL-fantasieën en stelde ik het oppakken van een hobby die ik altijd betreurde te hebben neergelegd uit.

Ik heb ook twee van de grootste vechtspellen van het afgelopen jaar opgepikt en in plaats van mijn vrije tijd in een luier door te brengen met het kijken naar tekenfilms, heb ik een gemeenschap van vrienden gevonden om mee te spelen, te oefenen en te strijden! Voor degenen die niet bekend zijn met vechtspellen, er gaan decennia van oefening en erfgoedvaardigheid in. Ik stelde altijd uit om ze op te pakken en er tijd aan te besteden omdat ik elke vrije tijd die ik had probeerde te gebruiken om mezelf niet uit te dagen en die comfortabele gevoelens van geen verantwoordelijkheden op te roepen die zoveel mensen associëren met hun kleine ruimte.

Ik voelde dat ik die uitdaging nodig had, ik miste het om mezelf en mijn vaardigheden te testen tegen een ander persoon, ik moest verliezen, een stapje terug doen en de beloning voelen van het aanpassen van mijn strategie om die ongeëvenaarde adrenalinerush te voelen van een overwinning uit de klauwen van de nederlaag te rukken en het voelde nooit compatibel met de zachtere aspecten van mijn ABDL-interesses.

Tot slot, iets meer volwassen. Ik ben een kinkster, mijn scala aan fetisjistische interesses is een net dat wijd en zijd is uitgegooid. Sensuele kleding zoals leer, rubber en neopreen prikkelen mijn brein op alle heerlijke manieren. Het ontsnappen in de geweldige creativiteit van de furry-gemeenschap heeft de meest primitieve en eerlijk gezegd dwaze aspecten geprikkeld van wat ik leuk vind aan het verkennen en leren over fetisjen.

Zal ik ooit veranderen in een domme jock weerwolf? Waarschijnlijk niet (Dit gedeelte kan worden bijgewerkt na de volgende volle maan.) Maar zou ik het idee minder moeten koesteren omdat ik fysiek een luier kan vasthouden en een onesie kan dragen? Absoluut niet!

Kom ik terug?

Om eerlijk te zijn, ik ga niet weg, ik denk niet dat iemand dat zou moeten doen, tenzij het echt grote negatieve gevolgen heeft voor hun kwaliteit van leven of hun sociale contacten. Het weggooien van spullen wordt over het algemeen gezien als negatief en zelfdestructief gedrag maar ik ben geen professional. Neem de tijd om te reflecteren, neem de tijd om te verkennen, neem een moment om na te denken over wat andere dingen je vreugde brengen. Voor mij was het te veel van het ene en niets van de anderen, mijn benadering is veel meer gericht op het in balans brengen van de boeken.

Ik heb nog steeds mijn luiers in mijn laden, enkele Diapersuits in mijn kast, en ik heb nog steeds mijn fopspeen op mijn nachtkastje. ABDL zal altijd een deel zijn van wie ik ben, waar ik naartoe ga en wat ik graag met anderen deel. Als er iets is, wil ik meer tijd doorbrengen met andere ABDL’s om die ervaring met hen te delen! Ik weet zeker dat er genoeg ABDL’s zijn die ruilkaartspellen spelen en elke combo-trial van hun favoriete vechtspelpersonage hebben gemasterd en op een dag hoop ik dat we kunnen samenkomen en strijden.

Deze gemeenschap is in het afgelopen decennium zo veel gegroeid en veranderd en ik ben enthousiast en trots om betrokken te zijn geweest en een toeschouwer te zijn geweest. Je zult me nog steeds van tijd tot tijd in mijn luiers en mijn lederen uitrusting zien, maar ik wil betrokken zijn in andere gemeenschappen, nieuwe mensen ontmoeten en deelnemen aan nieuwe spannende ervaringen.

Hoewel het misschien niet voor iedereen het juiste is, moedig ik iedereen aan om nooit te stoppen met verkennen.

Veel liefs!

~ Krib

Hij/Hem, Pail-pig, leather-boy, eigenaar van 20+ fursonas, button masher, waarschijnlijk bedolven onder mappen met speelkaarten.